NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie łączyć.
Szef Bobas
Jestem szef, Szef Bobas, szef Szef, Szef Bobas, szef, szef
Patrz, jak bobas rośnie, jak się pnie
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Raz na wózku, raz pod wózkiem Wiesz, jak jest
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Na głowie mam kołyskę, dom
Weź zmień pieluchę Gdzie mój śliniak, ziom?
Jak nie zapłacisz To mnie nie przekonasz
- Kto rządzi tu? - No ja, Szef Bobas
Sześćdziesiąt jeden, dwa...
Pobudka! Pora do szkoły!
Pyszny ten mus jabłkowy.
Czuć nawet sad.
- Timbo, chodź. - Ale ja jeszcze jem.
To nie fair.
Ty się bawisz w misję, a ja muszę kuć matmę i gramatykę.
Po co mi gramatyka?
Sam pomyśl.
Dzięki możliwości ciężkiej pracy znów czuję się w siódmym niebie.
A dlaczego?
Bo gdy odzyskam pracę, wrócą też nasze wspólne misje.
Jednak aby to osiągnąć, każdy z nas musi robić swoje.
Ja – superakcje z nowymi kolegami.
A ty – przejechać jak taran przez ciężkie chwile w szkole.
Dasz radę być taranem?
Może.
Na pewno!
- Kto jest starszym bratem? - Ja.
Będę tęsknił.
To moi nowi koledzy! Już są! Hurra!
Witajcie i bawcie się, czym chcecie.
Chcesz klauna? Mówi, gdy to pociągniesz.
Ojej, usiadłem na ciastku!
Super, nie?
Do sedna.
Moja nowa ekipo – prawdziwe dzieci z prawdziwymi problemami.
Kto zacznie?
Kołyski? Problemy z dwójką? Nie wstydźcie się.
Nie pytaj, czy możesz iść do kibelka.
Portland leży w Oregonie.
Dostaniemy żyrafki, jak będziemy grzeczni?
- Po co? - Widać, że się nie znasz.
Tak, Jarreau, brzmisz jak lodziarz, ale skup się.
Tak, w Maine też jest Portland.
Cofam. Od teraz już musisz pytać.
Otwórzcie okno.
- A dostanę żyrafkę? - Otwieraj!
Ojej, usiadłem na ciastku!
Super!
Ale nie teraz.
Są dwa Portland! W Maine i w Oregonie.
Ja tu na poważnie, a wy mnie zarzygujecie bzdurami.
To nie była prośba.
Nic nie widzę!
Do tego zgubiłem spinkę!
Cześć, Staci.
Jak idzie z nowymi?
Świetnie. A u was?
To ma być analiza?
Chyba prędzej... albo...
Moje uszka!
Jakoś leci.
Ale pilnuję naszych wyników i chyba coś się dzieje.
Konkretnie w muzeum.
Ktoś zajął kibelek dla matki z dzieckiem.
Rodzice i dzieci bardzo się denerwują.
Jeszcze bez agresji, ale trzymam kciuki.
Idealnie!
Zajmiesz czymś Naczelnego?
A czy szczeniaki to pupy z łapami?
Odwdzięczę się.
Czujecie?
Właśnie tak pachnie okazja.
Miałeś zapytać!
Chcę mieć te... wyniki do lunchu
albo będziecie jeść swoje... na patyku!
Dobra, Jimbo, czym go zająć?
Czemu rysujesz kaczuszki?
Tak odreagowuję, gdy Koszmarnie Klnący koszmarnie klnie.
- Ej! - Skup się! Szef nas potrzebuje.
Ja chcę kaczusie!
Nie w pracy!
- Daj! - Zaraz ci dam!
Kto wziął mój... groszek?
Już nie mogę!
Gość musi się zrelaksować.
Masz pomysł?
Zszywka, zszywka, pinezka.
Zszywka, zszywka...
O, Buddy z działu kadr!
Który breloczek ładniejszy? Nie mogę się zdecydować.
Czerwony.
Niebieski też ładny!
Czerwony! Niebieski!
Czerwony!
Niebieski też ładny, ale chyba czerwony!
Koszmarnie Klnący Naczelny Bobasie?
Jestem... zajęty!
Został pan pracownikiem miesiąca. Brawo!
- Wcale nie. - Tak.
Buddy z działu kadr tak mówił.
Super, wybrali mnie. Hu... rra.
Dlatego otrzymuje pan relaksujący dzień w spa,
żeby się pan relaksująco zrelaksował.
Ten dzień zaczyna się teraz.
I musi pan przyjąć tę nagrodę?
A może lepiej wezmę swoje... papucie i zaraz tak ci...,
że za chwilę go... na czwarty księżyc Neptuna?
Będzie... kosmos!
Ale Buddy kazał!
Będę w moim... biurze.
Na wejściu potrzebujemy kogoś z dobrym wzrokiem.
Czego chcesz?
Możesz na mnie liczyć w tej podróży.
Dzięki.
- I tej w sercu też. - To znaczy?
Raz już to robiłem, więc proponuję ci wsparcie duchowe...
Nie trzeba.
...i wiedz, że uczynię wszystko,
by doprowadzić cię na szczyt Góry Szefa Bobasa.
Czyli pomożesz w muzeum?
Mogę i pomogę.
Może chodźmy do parku?
Scootera tam wpuszczą.
Jest trochę za ciepło.
Stylistka mnie zabije, jeśli znów się spocę.
Ustalają plan na dziś.
Mamy trzy minuty, żeby zasugerować im muzeum.
Zakasajmy rękawy i do roboty.
Na pewno coś wymyślimy.
Wiem!
Zabierzmy ich na Rodzinną Farmę!
Podobno osioł odgryzł tam komuś palec.
A może...
Ojej!
A może pójdziemy do...
Zapomniałam.
Zrób to.
A może...
Pójdźmy do muzeum.
Świetnie!
Mam tam nawet zniżkę.
Zaraz nie wytrzymam!
Szybciej tam!
Podobno puszczają tu świetny film o historii muzeum.
Ktoś chętny?
„Czytała Marcja Krinkle”?
Zachęca, co nie? Ja idę!
Tu Marcja z Wiadomości Kanału Ósmego.
Witajcie w muzeum,
miejscu tak ciekawym, że samo mogłoby być eksponatem.
Wspaniale.
Thomas Kulkelka: podróżnik, kolekcjoner
i słynny obieżyświat z drewnianym kazoo w ustach.
Sam zbudował to muzeum własnymi rękami.
I trzy razy walczył z niedźwiedziem, a czwarty raz w cyrku.
- Mów. - Pośpieszcie się.
Koszmarnie Klnący Naczelny Bobas nie potrafi się zrelaksować.
Skup się na swoim oddechu.
To się... zamknij!
Jeszcze chwilę.
Dobra, musimy ewakuować łazienkę.
- Papuśny, do roboty. - Dobrze.
A twoja dusza ma się dobrze?
A nowicjusze staną na czatach.
Bądźmy w kontakcie.
On oczyści teren,
a ja załatwię łazienkowego terrorystę moją siłą negocjacji.
Co tu się dzieje?
- Nie stać, zwiedzać! - Czekamy do toalety.
Tu jest napisane, że to dzieło „Drzwi” Papuśnego.
A toaleta jest tam.
Chodźmy.
Półtorej minuty na negocjacje czas...
start.
Zanim zaczniemy, pozwól, że się przedstawię.
Jestem „kimś”,
kimś, kto zawsze stawia na swoim, jest nieugięty,
kto polubił pizzę z małżami i sałatą,
żeby nikt mu jej nie zjadł.
Kimś po drugiej stronie drzwi...
kto czeka i zastanawia się, kim z kolei ty jesteś.
Chcę cukierka!
- Tak! - Kaka, pupu, dada!
To żłobkowicz!
Pączek!
Nie umiem stać na jednej nodze.
Mamy tu żłobkowicza,
najbardziej denerwującego i rozbrykanego z bachorów.
Serio? To wracajmy.
Pora na drzemkę.
Nie zawsze da się wygrać.
A więc ta nasza podróż...
Dam ci zabawkowy helikopter, taki prawdziwy też
i jeszcze wyspę w kształcie helikoptera.
Szefie, miłość nadal spada.
Mam tam wpaść i postawić go do pionu?
- Nie trzeba. - Nienawidzę cię!
Kto to był?
Co powiedziałaś?
Kto to? Mów! Kto, kto, kto?
Zacięłaś się?
Nie wal mi tu sucharami.
Wiem, że kręcisz!
Nie kręcę.
Bo nie jestem katarynką.
- A jednak! - Dobra!
To żłobkowicz.
Żłobkowicz?
Jaki... żłobkowicz?
Zrobię panu korkociąg!
Świetny masaż, prawda?
Już lecę!
Nie trzeba!
To krytyczny moment negocjacji i muszę poradzić sobie sam.
Masz więc moment na spuszczenie go w krzaki!
„Na spuszczenie go”? Już wiem!
I wiesz co?
Właśnie wtedy odkryłem samego siebie.
- Czaisz? - Jasne.
Słuchajcie.
Zrzucimy mu tam bombę.
Kto jadł rodzynki?
Halo? Jesteście tam?
Czasem człowiek musi też odkryć, że został sam na placu boju.
Tu Marcja Krinkle.
Ten artysta wykorzystał metodę skapywania,
by pokazać, że jego dusza krwawi.
No dalej!
Tu musi być coś przydatnego. Cokolwiek!
Guma, banan i dwa niedopite shaki?
Nie chcę obalić rządu, tylko dzieciaka.
Głupi śmietnik!
Szefie, co się dzieje?
Jest źle, skoro już nawet Jimbo cienko śpiewa.
Spacerowałem tak sobie po polu
Gdy dziki kowboj zaszedł mi drogę
Gdzie ta łazienka?
Szefie!
- Halo? - Jesteś taki sam.
...wtedy Kulkelka...
- Cukierka! - Nie do wiary!
A może wcale nie ma tu łazienki?
Gdzie to WC?
Lody!
Łazienka! I to wolna!
I mają przewijak!
Tak! Brawo, szefie!
W samą porę, bo skończyły się nam już pomysły.
Łupitajajo, każdy z nas ci dziś powie
Że o swoje życie każdy sam musi dbać
Łupitajajo, każdy z nas ci dziś powie
Że tylko Wyoming szczęście może ci dać
Co?
Żłobkowicz? Serio?
- I co? - Ja na to: „O nie!”.
A oni na to...
Ale potem mieliśmy przebłysk.
Zanim zapomnę, dzięki, Jarreau.
Miałeś rację, że ta katarynka się przyda.
Jestem pewien, że to mówiłeś.
Zazdroszczę wam tej misji.
Jest czego.
Wątpiłem w was. Serio.
Ale wiem, że nie mam przed sobą zwykłych bobasów,
tylko bobasów-specjalistów,
z których jedno ma w buzi... kazoo?
Kazoo Thomasa Kulkelki?
I co z tego?
To, że to bardzo ważne kazoo.
Chodzę do szkoły Kazooersów,
a Danny mieszka na jednej z trzech ulic Kazoo.
Urządzają paradę na jego cześć
i rozdają cukierki!
Już po mnie!
Jeśli wyjdzie, że to bobasy,
będzie gorzej niż wtedy, gdy tata odgryzł Van Goghowi ucho!
Oddać je? To niemożliwe!
Mamy zaryzykować nasz słodki wizerunek, bo kogoś swędziały łapki?
Prawdziwa podróż...
Przestań z tą podróżą!
A wy z tym Portland!
Jesteście urwisami i wszystko popsuliście!
Wybacz, ale muszę odnieść to kazoo i uratować miłość do dzieci.
Wielkie dzięki!
Szybko, do telewizji!
Ktoś zwinął kazoo Kulkelki!
- Ojej! Jaka szkoda! - Dzwonię do burmistrza.
Może tak się uda?
Nie. Potrzeba ośmiu osób niepaplających o żyrafach i Portland.
A może tylko ja i Tim?
Czy uda się nam we dwóch, jeśli w muzeum dodali zabezpieczeń?
Podsłuchałem, że podobno tak.
Czyli muzeum to teraz Fort Knox?
Niech to! Muszę przeliczyć.
Wejście, nocny stróż...
- Wściekły tłum. - Strażnicy.
I lasery. Zawsze je dają.
Słusznie.
I co?
Cztery osoby?
Niestety tak.
Staci, to ja.
Myślałem... że zrobię speców z tych bobasów, ale...
trudno, nawaliłem!
I choć wyznaję zasady: „Nigdy nie mów, że się mylisz”,
„Dochody przed kosztami” i „Zawsze wyglądaj jak biznesmen”,
to z biegiem lat, choć nie mam jeszcze roku,
dochodzę do wniosku, że każdy popełnia błędy.
I muszę powiedzieć:
„Ahoj, przygodo”.
Pomożesz mi?
Staci?
Sorki, ściszyłam mikrofon, bo strasznie tu głośno!
Nic nie słyszałam,
ale jeszcze raz gratki za udaną robotę.
A nowy naczelny rządzi! Do usłyszenia!
Czyli idziemy we dwóch?
Pójdziemy na skróty.
Jak przy porządkach.
Jaki plan?
- Niesłychane! - Gdzie to kazoo?
O 21.23 ominiemy wściekły tłum i obczaimy, którędy wejść.
O 21.25 wejdziemy przez właz wentylacyjny C.
O 21.27 dam ci minutę na zachwyt nad sztuką.
Ale tekstury!
Ale kolory! A zobacz ten!
O 21.28 odwrócimy uwagę ochrony.
Nie tym razem, skórko od banana!
Viva la revolución!
O 21.30 pora na mistrzowski slalom przez lasery prosto do gabloty.
Gdzie spinka?
Już po nas.
Już po korporacji.
Siemanko!
Papuśny?
- Lasery! - Nie martw się.
Scooter nasiusiał na bezpieczniki.
Mówiłem, że mam doświadczenie.
Może nie w praktyce, ale duchowe na pewno.
- Oni też pomogą? - Nie.
Choć obiecałem słodycze.
To moje!
Ale może się przydadzą.
Zasilanie awaryjne!
Już wiem, jak się przydadzą.
O 21.33 Templeton i psycholka zajmą się kamerami.
O 21.34 Papuśny przypilnuje ochrony.
Te kubki mnie nie pokonają!
Nie ma mowy.
Przestępstwo.
PRZESTĘPSTWO
O 21.35 inne dzieci zrobią to, co zwykle.
Udało się!
W nogi!
W domu dostaniesz krakersy.
Dobra.
Moja spinka!
Miałaś ją cały czas?
Nie jestem zły, bo gdyby nie ty, nic bym...
Żartujesz?
Niezła jest.
To ja sobie pójdę.
Co?
Dobra.
Ej, Papuśny.
Dzięki za pomoc.
Nie ma za co. Papatki!
Jutro dokończymy rozmowę o odkryciach duchowych.
Co o nich myślisz?
Że to banda bobasów.
Ale mogą być.
Dzięki.
Potrafię przyznać, że byłem...
Korporacja potrzebuje kogoś...
Gdzie byłeś cały dzień, noc i poranek?
To poważna firma!
Koszmarnie Klnący Naczelny Bobasie, zostałeś zwolniony.
Ojej...
Szef Bobas
Napisy: Joanna Worwa-Nowocin