NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nikogo nie łączyć.
Szef Bobas
Jestem szef, Szef Bobas, szef Szef, Szef Bobas, szef, szef
Patrz, jak bobas rośnie, jak się pnie
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Raz na wózku, raz pod wózkiem Wiesz, jak jest
Jestem kimś Mów do mnie „wielki szef”
Na głowie mam kołyskę, dom
Weź zmień pieluchę Gdzie mój śliniak, ziom?
Jak nie zapłacisz To mnie nie przekonasz
- Kto rządzi tu? - No ja, Szef Bobas
Templeton, możesz mówić normalnie?
Może się zadławił?
Znam chwyt Heimlicha.
- Poważnie? - Wersję dla dzieci.
Dada!
Już dobrze. Uratowałem cię przed zadławieniem.
Ja się tylko cieszę!
O, przeszło ci. Co się dzieje?
Miałem dzisiaj pierwszy sprawdzian.
Ocena wydajności. I jak?
Dostałem B+!
- Dostałeś B+! - Tak!
Z tymi ocenami i wujkiem w kuratorium przyjmą cię do każdej szkoły!
Trzeba to uczcić.
Proszę wypełnić.
Córciu, spokój!
- Będę wymiotować! - Córciu!
A więc to tu dokonam żywota.
W gabinecie doktora Kevina.
Przepraszam.
Naprawdę mi przykro.
Dam ci się zrzucić z drzewa.
Może potem.
Powiedz mi z doświadczenia, co mnie tu czeka.
Poza skaczącymi smarkami i kiepską prasą z 1952 roku?
Rumianolicy Młody Galant?
Zostaw!
Ktoś już wypełnił łamigłówki. I to źle.
- Długopisem. - Barbarzyńca.
Nie ma się z czego śmiać.
Teraz jesteś w poczekalni,
ale prawdziwe zło czai się tam.
I zna twoje imię.
Templeton.
O, jak szybko!
Zimne!
- Siadać. - Jasne.
Nie martw się.
Doktor Kevin zaraz wyleczy ci ałka.
Za jakie grzechy los mnie tak karze?
I jeszcze ten błazen.
Wybaczcie. Pacjent połknął długopis.
To straszne!
Powiedziałem tylko: „Usiądź i napisz swoje imię”.
To straszne!
Żartuję!
Uwielbiam żarty.
Dobra, kochani, nadstawcie uszu.
Szukamy pajęczych jajeczek, tak?
Żartuję!
Pewnie już się wykluły.
Żartuję!
Nie ma infekcji.
Hurra! Trzeba to uczcić.
Bekaczka rządzi.
Tak, to wygląda na złamanko kości promieniowej.
Ale bełkot.
Cofam!
Wyjaśnię wam to w zrozumiały i zabawniejszy sposób.
„Panie doktorze! Okropnie boli mnie rąsia!”
Kostku, złamałeś nadgarstek.
„Tylko nie to!
Ale będę mógł jeszcze kiedyś zagrać na ukulele?”
Jasne, Kostku! Będziesz królem luau!
A-hula, hula, hula, hula, hula
I widzisz? Niedługo wyzdrowiejesz.
No pewnie!
Pani Kurdt założy ci czaderski gips.
A za to, że byłeś grzeczny, dostaniesz od nas balonik.
Żartuję!
- Dostaniesz zastrzyk. - Lizaka?
Uwielbiam czerwone.
Do zobaczenia!
Żartuję!
Trzymajcie się.
To było straszne!
Siedzę tam i... Ej!
Co to?
Żebyś się nie przewrócił.
Dzięki za troskę, ale...
Sorki! Przyniosę lód!
No więc siedzę tam poturbowany,
a doktor Kevin rzuca od wejścia żartem.
Tak! To ten sam!
Każdemu go opowiada?
Tak! Pajęcze jajka!
Chciał mnie nastraszyć?
Tak, bekaczki też użył.
I tak pierdziochy są lepsze od bekania.
Prawie dostałem w twarz, a Baba Jaga wbiła mi igłę.
Przecież bobasy nie lubią niespodzianek!
Właśnie!
Chwila moment!
Już wiem!
Tak odzyskam robotę na mur beton!
Że też wcześniej na to nie wpadłem.
Szczęśliwe bobasy to kochane bobasy.
A gdzie bobasy nie są szczęśliwe? U lekarza!
Igły, dziwna muzyczka, zimne wagi.
No i ten mizerny błazen, doktor Kevin!
Poprawimy jakość wizyt lekarskich,
a wzrost miłości do bobasów wzniesie nas na wyżyny!
- Do ro... - Proszę!
Oj, sorki. Mam lód.
A ja mam misję.
To ja ciebie popilnuję.
Pozwól, że...
Przepraszam!
Przestań pomagać!
Ej!
Ale ja... chcę pomóc.
- To znowu my. - Proszę wypełnić.
Bardzo lubię skórę i ten soczek, który z niej wychodzi.
Mówię innym, że to pies, żeby mogli to zjeść.
Przepraszam.
Przyjmuję. To był wypadek.
Kolejny.
Na mój koszt.
Nie wiem, co mi jest!
Sorki!
Ja też nie wiem, ale dla mojego bezpieczeństwa
musisz się dowiedzieć.
O, przyszedłeś.
- To mój dom. - Wiem.
Zbadamy ten twój pech... dzięki tej księdze.
CZARNOKSIĘSTWO
Czy w noc twoich urodzin rodzice przyjęli od jakiegoś włóczęgi pomoc,
za którą musieli zapłacić?
Raczej by mi powiedzieli.
Dokuczałeś jakimś leśnym stworom władającym ciemnymi mocami?
To ty rzucasz w wiewiórki.
Stary, to moje porachunki.
A tu nie chodzi o mnie.
Ogarnij lepiej jakieś żarełko.
Trochę nam to zajmie.
Czyli nie pierdnąłeś podczas pełni na czarnego kota?
- Niby czemu? - Bo nie ma dżemu!
To czary!
Nie, nie pierdnąłem.
Może po prostu mam pecha?
Co?
Masz szczęśliwy ołówek od mojego taty?
Ten szczęściogenny z tajnej bazy?
Tak, mam.
Użyłeś go do jakichś niecnych albo barbarzyńskich celów?
Może?
Ale temu robotowi się należało!
Stary, to żadna wymówka.
Użyłeś ołówka w złym celu.
Wywołałeś „szczęściogenny refluks”.
Ołówek przestał działać?
Nie, ale... działa odwrotnie.
A niby czemu bijesz brata?
To zemsta ołówka.
Przynosi ci pecha.
Żeby złamać tę klątwę, musisz się go pozbyć.
No to masz pecha.
Mam plan!
Dzięki niezapowiedzianej wizycie lekarskiej
mogłem sprawdzić, co trzeba zmienić w gabinecie doktora Kevina.
Oto lista według hierarchii ważności i...
Papuśny to narysuje.
Super, uwielbiam rysować!
Ale ważniejsze jest to.
Nie mogę trafić! A ty?
Pewnie ma jakieś pole siłowe.
Nie to. Tamto.
Przez wizyty u lekarza poczucie winy rodziców osiągnęło 82%.
Ich smutek mocno obniża nasze notowania.
Nie, nie rezygnujemy z planu.
Przerobimy go.
Karmiliście kiedyś kaczki chlebem?
Na pewno!
I co, połykają go w całości?
Nie, skubią po kawałku.
I my też tak zrobimy.
Udajemy chorobę, idziemy do lekarza,
naprawiamy jedną rzecz z listy
i tak w kółko.
Każdy zrobi swoje,
a dzięki temu rodzice nie będą czuli się winni.
Dziob, dziob, kwa, kwa, bum!
Chlebek znikł.
To metafora. Zakończymy tę błazenadę.
Nie, chleba nie będzie. Kto pierwszy?
Psycholka?
To potem. Ktoś chętny?
Mnie to pomogło.
To zapalenie oskrzeli!
Proszę wypełnić.
Co się stało z Księgą lekarskich żartów?
Jest cała upaprana!
Żeby w księgarni nie było książek o zaklętych ołówkach?
To poświęcenie godne pochwały, Jarreau.
Ojej!
Proszę wypełnić.
Papuśny, co wolisz? Ospę czy wysypkę?
Sam wybierz.
Wybacz, połknąłem ślinę.
Szybko, do pediatry!
Proszę zapisać, że jestem dobrą matką.
Dostałam certyfikat od korporacji Grzeczne Bobo.
Ma pan w domu coś tej marki?
Sprzedaję ich produkty.
Cieplutkie.
Jak wyniki, Stace? Jakieś problemy?
U Krinkle tak.
Jedna wizyta ostro ją wystraszyła.
Bo mamusia mnie kocha! Wygrałem!
Brawo! Świetna robota!
Gdy więcej dzieci pójdzie do lekarza, to rodzice się odstresują.
Wyślij Tima.
- Jest zajęty. - Timbo!
Mam dla ciebie niespodziankę.
Wyrzuciłeś przypadkiem swój ołówek.
Ale go znalazłem.
Świetny ten twój plan!
Wkrótce na pewno do nas wrócisz.
Oby. Dzięki, Stace.
Kto teraz? Psycholka?
Dobrze, potem. Dakota?
Mamuniu!
Dakota ma koszmary!
Przyniosę syrop z wymiotnicy.
Brak infekcji, więc to nie przez to.
Co za ulga.
Hurra! Trzeba to uczcić!
- Posiałem gdzieś bekaczkę. - Moja.
Mówię ci. To zmienia perspektywę.
Jest miło.
Dzięki temu...
Aegi, co ty taki markotny?
Scooter?
Mój synek oślepł!
O nie!
Znowu?
Pomocy! Zjadłam za dużo słodyczy.
Zjadłam za dużo słodyczy i gadam jakieś bzdury.
Jestem na plaży w Montego.
Dostałam prezenty!
Jeden, dwa...
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Świetna zmiana!
„Od Tima Templetona.
Odbiorca...”
„Księżyc”!
- Starczy jeden znaczek? - Musi.
A oni muszą dostarczyć do adresata.
- Tak! - Tak!
Zwrot do nadawcy.
Pójdziesz za to siedzieć, gościu.
Nienawidzę tego ołówka!
Błagam, u lekarza ani słowa o twoim przeklętym ołówku.
I tak myśli, że was maltretujemy.
Templeton.
Znowu.
Tym razem to drugi syn!
I gotowe.
Piątka!
Żartuję!
To przeciwbólowo.
Nasze notowania rosną, szefie!
Świetna robota.
To dzięki likwidacji strzelających baloników,
bekaczki i hałaśliwej trąbki od roweru.
Co takiego?
Byłem tam i te wszystkie rzeczy tam są.
Co? Dakota, miałaś je zabrać!
No tak, doktor Kevin pewnie kupił sobie nowe.
Trzeba wyeliminować źródło problemów.
Amen!
To jak zniszczymy ten diabelski ołówek?
Co? Nie!
Chodziło mi o tę błazeńską chorobę.
My jesteśmy lekiem.
Chwila, szefie.
Wasze kolejne wizyty u doktora
to zły pomysł.
Jimbo ustalił, że poziom stresu u rodziców sięga zenitu.
I to wszystkich z twojej grupy.
Wszystkich oprócz Joy.
Jakiej Joy?
Joy Freeman? Córki burmistrza.
Milcząca Psycholko! Potrzebujemy cię.
Sorki.
Zastanów się.
Ona doświadczyła już osobiście humoru doktorka.
My też. Dlatego to robimy.
Ale nie wszyscy są tacy sami.
Ona jest spokojna.
Ma wielkie, ciągle otwarte oczy.
Wiem, że może ci pomóc, ale...
Pomyśl, jak będzie przeżywała tak okrutną wizytę.
Joy? Przepraszam.
Nie zastanawiałem się, dlaczego nie chcesz tam iść.
Tylko że nie mam innego wyjścia.
Ale nie zrobisz tego sama.
Jesteśmy drużyną.
Tak, liczymy na ciebie,
ale ty możesz liczyć na nas.
Będziemy przy tobie cały czas.
Barwnik spożywczy. Rób swoje.
Rany Julek!
Jakim cudem moja córunia jest taka zielona?
Freeman.
Nie ma infekcji.
Hurra! Trzeba to uczcić!
Nie! Moja córunia jest wrażliwa!
Przepraszam.
Żartowałem?
Ojej, nie chciałem!
Jak to ma niby pomóc?
Miało być śmiesznie.
Weź balonik.
Co?
Na pewno świetny z pana pediatra, ale marny komik.
Ma pan rację! Ja...
Poddaję się.
Od teraz będę tylko nudnym lekarzem.
Obiecuję.
Udało się!
Spójrzcie na wyniki.
Bobasy uwielbiają nudne wcielenie doktora Kevina!
Dziwne, nawet ja.
My też.
A nasza Milcząca Psycholka...
Byłaś fantastyczna.
No, uśmiechnij się. Zasłużyłaś.
Co mówiła?
Że żarciki doktora Kevina nawet jej się podobały.
Niemożliwe.
Ale... jak to?
Też chcesz być komikiem?
Nie wierzę. Opowiedz coś.
Dobra.
Niezłe, ale to nic nie zmienia.
Spójrz na te wykresy, na diagramy.
Teraz na bank odzyskam robotę.
Ponad 98% bobasów uważa, że teraz gabinet jest lepszy!
- Widocznie ona nie. - To wszystko przez ciebie.
Wcale nie. To przez ten głupi ołówek!
Ołówki nie przynoszą szczęścia ani pecha.
Ci, którzy tak uważają, są najbardziej narażeni.
Tim?
Danny? Co tu robisz?
Tworzę nowy front antywiewiórkowy.
Słyszałem, że kłócisz się z kimś o ten ołówek.
Poszedł sobie?
Tak, nie ogarniał, że to fakt.
Stary, nie próbuj przekonywać nikogo na siłę.
Każdy podąża swoją drogą.
By uświadomić mu prawdę, uszanuj też jego zdanie.
Że też Danny Petrosky udziela mi życiowych rad.
Znowu?
Brak wstrząsu, drobne stłuczenia.
I tym razem bez złamania.
To wspaniale!
Zalecam leżenie i okłady z lodu.
O, co to takiego?
Przepraszam, miałem to wyrzucić.
Zatrąbi pan?
Przykro mi, już tego nie robię.
Tylko raz. Jak dawniej?
Chcesz jeszcze raz?
Myślałem, że dzieci tego nie lubią.
Humor nie jest dla każdego.
Jedni go lubią, a inni nie.
Każdy idzie swoją drogą i trzeba to uszanować.
Piękne słowa, Tim!
O, może pan zrobić listę tym czadowym ołówkiem?
Super! Dzięki!
Satysfakcja bobasów: 100%.
Dzięki, Joy.
Z moim synkiem może pan zaszaleć.
- Uwielbia żarty! - Obekuję!
Żartuję!
Szef Bobas
Napisy: Joanna Worwa-Nowocin