Chciałbym jeszcze raz podkreślić, że każda strona internetowa została przetłumaczona na inny adres IP.
Wreszcie, jeśli pinguję CNN. com zauważy, że to również rozwiązuje się na adres IP, ale różni się
od poprzednich przykładów.
DNS robi rozpoznawanie nazw, więc rozstrzyga nazwę domeny na adres IP i tak uczę się
adresu IP CNN dot com lub Google dot com.
Możesz pingować wiele znanych stron internetowych w Internecie, aby dowiedzieć się, jakie są adresy IP.
Można również użyć tego wyszukiwania, które po prostu robi rozpoznawanie nazwy domeny DNS, a
nie próbuje przypiąć serwer.
Podsumowując, urządzenia w Internecie zostały skonfigurowane z adresami IP w wersji 4.
Wyjaśnię więcej o formatowaniu adresów IP w ciągu najbliższych kilku minut.
Ale na razie zwróć uwagę, że każde urządzenie ma adres IP i obejmuje mój własny komputer lub polecenie
IP config pokaże mi adres IP na moim komputerze lokalnym.
Podczas korzystania z systemu Windows.
W tym przykładzie mój adres IP w wersji 4 to 10. 0 0. 6.
Zauważysz też, że mam adres IP w wersji 6 z 2001 roku Colon 20 dwukropek.
W tym filmie koncentrujemy się na wersji IP dla adresów, ale w innym filmie
objaśnię wersję IP 6 Wersja IP 6 staje się coraz ważniejsza, ponieważ adresy IP są teraz
wyczerpane w niektórych częściach świata w wersji IP 4 lub w wersji protokołu internetowego 4 to warstwa 3 lub sieć i
protokół warstwowy zgodnie z modelem OS.
Znasz inny film.
Wyjaśniłem OS na modelu.
Więc jeśli nie masz pewności co do warstw Zobacz ten film IP wersja 4 to protokół listy połączeń.
Innymi słowy, nie ma sesji tworzonych podczas przesyłania ruchu.
Nadajnik po prostu wysyła dane bez powiadomienia do odbiornika.
Żadne informacje o stanie nie są wysyłane z odbiornika do nadajnika.
Jest to całkowicie bez połączenia TZP dla protokołu kontroli transmisji.
Z drugiej strony zorientowana na połączenie TZP utworzy sesję.
Zanim więc transmisja nastąpi w TZP, nadajnik wysyła do odbiornika to, co nazywa się
komunikatem słońca lub synchronizacji.
Jest komunikat potwierdzenia od odbiornika do nadajnika, a następnie komunikat potwierdzenia lub potwierdzenia z
przesyłanego do odbiornika.
Zanim więc dane zostaną przesłane, urządzenia korzystające z TZP przechodzą przez tak zwany potrójny uścisk dłoni.
Niektóre z nich wysyłają ip i potwierdzenia IP z drugiej strony nie robią tego.
Każdy pakiet jest traktowany niezależnie od innych pakietów.
Dlatego ruch może mieć różne ścieżki, aby dotrzeć do miejsca docelowego.
Rodders będzie kierował ruch przez różne ścieżki w oparciu o opcje takie jak równoważenie obciążenia, ponieważ każdy
pakiet jest niezależny.
IP to protokół listy połączeń.
Routery mogą również opierać decyzje dotyczące routingu na różnych wartościach, takich jak przepustowość lub liczba przeskoków.
Ale możliwe jest, że pakiety z jednej sesji biorą rozbieżne lub różne części, aby dotrzeć do miejsca docelowego.
Na przykład Ripp oprze swoje decyzje dotyczące rutowania na liczbie przeskoków, która nie jest dobra, a zatem Repp
nie jest już często używany.
Protokół OSPF będzie opierał się na przepustowości innych działających protokołów, wykorzystując własne dane do określenia
najlepszej ścieżki.
Omówię protokoły routingu bardziej szczegółowo w dalszej części tego kursu, ale w krótkich protokołach zapisu
określ najlepszą ścieżkę lub najlepszą trasę od A do B.
Jest to oparte na całej strukturze adresowania Rockhilla w wersji IP dla wersji IP
6, gdzie mamy zarówno część sieciową, jak i hosta, jako część adresu bazującego na decyzjach
routingu na części sieci adresu, a nie na części hosta adres, a za chwilę wyjaśnię
część sieci i hosta.
IP zapewnia także najlepszy wysiłek w dostarczaniu pakietów.
Nie ma gwarancji dostarczenia pakietów, każdy pakiet może zostać błędnie skierowany.
Może być duplikowany lub może zostać utracony podczas transmisji, gdy zostanie wysłany do miejsca docelowego i należy
się tego spodziewać w przypadku transmisji IP.
Po raz kolejny TZP, która jest protokołem zorientowanym na połączenie, ma możliwość odczytu
pakietów nadawczych, które tracą UDP, kolejna warstwa dla protokołu nie retransmituje pakietów.
Jeśli zostaną upuszczeni po prostu zagubieni, a aplikacje muszą się tym zająć.
W IP nie ma również funkcji odzyskiwania danych.
Jeśli pakiet na przykład ulegnie uszkodzeniu, urządzenia końcowe będą musiały je obsłużyć, a nie routery
pomiędzy nimi.
Tak więc w podsumowaniu IP nie ma sesji boltinowych żadne odzyskiwanie danych bez retransmisji Protokoły Hialeah takie
jak TCAP będą musiały obsłużyć zrzucone pakiety uszkodzone pakiety błędnie przekierowywały pakiety i tak dalej.
IP nie zapewnia tych funkcji i opiera się na protokołach Hialeah w celu zaimplementowania tych funkcji.
Spójrzmy więc na format wersji IP dla adresu Wersja IP dla adresu ma rozmiar 32 bitów, zwykle zapisany w
notacji dziesiętnej z kropkami, jak na przykład 10 kropka jedna kropka 1. 1 każda z wartości, na przykład 10,
ma rozmiar 8 bitów.
Innymi słowy, mamy x x x done X, przy czym każde X ma 8 bitów długości.
Znany również jako oktet, całkowity rozmiar adresu wynosi 32 bity.
Zapoznaj się z filmem binarnym.
Jeśli nie masz pewności co do bitów i sposobu konwersji tego adresu na binarne iz powrotem adresy IP
ponownie mają strukturę skalnego skalnego, aby umożliwić routing, który składa się z dwóch głównych części.
Mamy część sieciową adresu i części hosta, a przyjrzymy się temu dokładniej
za chwilę.
Adresy IP są używane do routingu w sposób bardzo podobny do sposobu, w jaki DHL lub FedEx rankingują paczki
na podstawie trasy adresu docelowego, co spowoduje skierowanie ruchu do adresu docelowego.
Gdy pakiety unicast są transmitowane, pakiety wielodaniowe korzystają z innego mechanizmu i kierują się routingiem
na podstawie adresu źródłowego.
Analogicznie DHL lub FedEx wysyłają dane do miejsca przeznaczenia na podstawie miejsca docelowego na paczkach
routery wysyłają pakiety do miejsc docelowych na podstawie adresu docelowego w pakiecie.