Protokoły routingu stanu łącza, takie jak protokół
OSPF, umożliwiają podział dużego systemu autonomicznego na mniejsze grupy nazwane obszarami.
W tym przykładzie mamy
router RIP podłączony do routera działającego zarówno w RIP, jak i
OSPF, więc RIP jest podłączony do systemu autonomicznego OSPF.
Routery w OSPF są pod wspólną domeną administracyjną,
innymi słowy, są częścią Systemu Autonomicznego.
System autonomiczny
OSPF można jednak podzielić na wiele obszarów, aby umożliwić mniejsze
tabele rutowania, zmniejszanie zalewu reklam stanu
łącza, podsumowanie rang i bardziej efektywne wykorzystanie zasobów.
Jeśli masz wiele routerów w jednym obszarze, tabele routingu tych
routerów mogą stać się bardzo duże, co pozwala na redukcję tabel routingu na
niektórych routerach poprzez podział systemu autonomicznego na hierarchiczny projekt z wieloma obszarami.
W protokole OSPF routery te nazywane są routerami granicznymi lub ABR,
mają interfejsy w wielu obszarach.
Te routery są znane jako wewnętrzne routery, ponieważ są one tylko częścią jednego obszaru, w
którym nie mają żadnych interfejsów w żadnych innych obszarach.
Ten router jest nazywany routerem brzegowym systemu autonomicznego, ponieważ łączy on protokół OSPF z zewnętrznym systemem
autonomicznym lub routingiem, który w tym przypadku jest protokołem RIP.
Routery te nazywane są
routerami szkieletowymi i nazywane również routerami wewnętrznymi.
Są wewnętrzne w obszarze kręgosłupa.
Jedną z zalet tworzenia wielu obszarów jest to, że zmiany w obrębie
jednego obszaru są ukryte przed innymi routerami w innych obszarach, tak więc w OSPF, gdybyśmy
mieli sieć 10. 1. 1. 0 w obszarze
1 i ta sieć uległa zniszczeniu, informacje te zostaną ukryte przed routerami w innych obszarach.
Nie musieliby ponownie uruchamiać algorytmu SPF, ponieważ nie zdawali
sobie sprawy z tego, że ta sieć przestała działać.
więc ten router w obszarze 2 i tym routerze są w stanie 3, nie będzie świadomy tego faktu, że sieć
10. 1. 1. Zrobiło
się 0, konfigurując obszar 2
i obszar 3 jako tak zwane obszary pośrednie i całkowite.
Możesz także użyć podsumowania trasy, aby
zmniejszyć potrzebę ponownego uruchamiania algorytmu SPF, gdy sieć przestanie działać.
Chodzi o to, aby efektywniej wykorzystywać
zasoby, zmniejszając zalewanie reklam z linkami.
Reklamy z linkami na obszarze 1 znajdują się w tym obszarze lub są ograniczone
do tego obszaru, a streszczenia LSA są propagowane do innych obszarów.
Podsumowania LSA są blokowane przez granice obszarów routerów lub ABR, więc nie wchodzą w
inne obszary, takie jak obszar 2.
Dlatego routery w obszarze 2 nie są świadome określonych tras w obszarze 1.
Aby włączyć łączność, trasa sumaryczna lub
trasa domyślna może być propagowana do obszaru 2.