Teraz ping jest świetny do testowania jako przykład, jeśli
pinguję 10. 1. 1. 2 polecenie ping
powiodło się, ponieważ pierwsze pingowanie nie powiodło się
z powodu ARP routera musi ARP dla adresu MAC routera 2, ale
zauważ, że pinguję 10. 1. 2. 2, który jest adresem
IP routera 3 pingi zawodzą, ponieważ ta trasa nie znajduje się w tabeli routingu.
10. 1. 2. 0 nie znajduje się w tabeli routingu lokalnego routera.
10. 1. 1. 0 znajduje się w lokalnej tabeli routingu.
aby router mógł odpowiednio
routować, teraz debugowanie jest bardzo użyteczne do testowania i rozwiązywania
problemów. W tym przykładzie użyję polecenia debugowania ip icmp
na routerze 2 i routerze 3 tylko po to, aby udowodnić, że ruch przychodzi
zgodnie z oczekiwaniami na właściwych routerach .
więc ping 10. 1. 1. 2 to powiadomienie o adresie
IP widzimy echo odpowiedzi ICMP wysłane do 10. 1. 1. 1 zróbmy to,
więc 10. 1. 2. 2 ruch nie dociera do tego routera, nie
widzimy żadnych wyjść na ekranie routera 3, gdzie chcemy zrobić to
ponownie na 10. 1. 1. 2 widzimy
debugowania, ponieważ ruch jest przesyłany z routera 1 do routera 2 i jest odbierany przez router
2, który z kolei odpowiada z powrotem.
Tak więc na routerze 1 możemy użyć polecenia debug ip packet,
uważając na to polecenie w środowisku na żywo.
W środowisku na żywo, chcąc ograniczyć ruch,
który debugujesz w środowisku produkcyjnym lub na żywo, chcesz użyć listy
kontroli dostępu, możesz zabić router, jeśli uruchomisz tę komendę.
Ale w tym środowisku na żywo można to zrobić.
więc z punktu widzenia testowania i rozwiązywania problemów przepracujmy logikę
na routerze 1, staramy się
pingować 10. 1. 2. 2 nie
otrzymujemy odpowiedzi, że uruchamiamy debugujący IP ICMP na routerze 3,
aby sprawdzić, czy ruch rzeczywiście dociera do routera
3, a nie, jest to użyteczne, ponieważ pingi wysyłają ruch, a następnie
oczekują odpowiedzi, a to
pozwoliłoby sprawdzić, czy problem leży na ścieżce od R1 do R3 lub
czy problem dotyczy powrotu R3 do R1, więc
jest to świetna komenda
do testowania, więc ping 10. 1. 2. Zauważmy, że na wyjściu, z którego uzyskujemy dostęp, router lokalny informuje
nas o źródłowym adresie IP 10. 1. 1. 1 udanie się do miejsca
docelowego 10. 1. 2. 2 jest
nieobsługiwane, więc nie wie, gdzie przesłać ruch.
Kolejną świetną rzeczą w tym wyjściu jest
to, że wiemy, jakiego interfejsu używa ruter do wysyłania pakietów,
a router zazwyczaj używa interfejsu wychodzącego
jako źródła w pakietach i można to zobaczyć tutaj.
więc źródłem ping jest 10. 1. 1. 1, ponieważ
jest to interfejs wychodzący, aby dostać się do miejsca docelowego, takiego jak
10. 1. 2. 2
jako przykład, jeśli pingujemy 10. 1. 1. 2 jeśli ping się powiedzie,
otrzymamy dość dużo danych wyjściowych, więc
przewijamy do tyłu, jest ping, są to wiadomości powodzenia, które widzimy, że źródłowy adres IP
to 10. 1. 1. 1 miejsce docelowe
to 10. 1. 1. 2
ten adres IP został przekierowany za pośrednictwem Bazy Przekazywania Informacji lub FIB z F0 / 0, więc pakiet
został wysłany, a następnie otrzymaliśmy
odpowiedź od 10. 1. 1. 2 do 10. 1. 1. 1 więc
tutaj widzimy, że pakiet został przekazany
z routera lub wysłany przez router i tutaj widzimy odpowiedź od routera 2.
więc bardzo przydatna komenda, ale jeszcze raz ostrożnie używaj jej w produkcji sh ip route pokazuje mi,
że nie mam trasy w tablicy
routingu dla 10. 1. 2. 0 i ja
też nie mamy bramy ostatniej instancji, innymi
słowy, nie mam domyślnej bramy ani domyślnej
trasy skonfigurowanej na tym routerze.
Tak więc router nie wie,
co zrobić z ruchem, a zatem kiedy pingujemy router, mówi nam, że ruch jest nieosiągalny.
Router nie wie, gdzie
przesłać ruch, dlatego musimy skonfigurować trasy statyczne.